خاک

 

خاک ، خاک ، خاک

                         چشم و گوش ات خاک است

                                                         و نفس کشیدن ات هم.

خاک،

      کورت میکند .

                       نمی بینی ، جز پیش پای ات را

 

                                              حرکت ، عبور و راه رفتن ات کند می شود.

 

  پیر می شوی.

                            پیرت می کند و تو پیر می شوی.

 

زمینت خاک می شود .

                              .... و آسمان ات هم.

 

دفن می شوی کم کم

                        انگار نبوده ایی

                                           ...نیستی

                                                      و شاید.....

خاک ، و بازخاک...

                           اما تو هستی.

                                           تو از خاکی و خاک از تو

تو هستی و امید

                    تو هستی و انتظار...

 

که ببارد شاید.

                  تا فرو نشاند با خود این فتنه باد را

 

...اما آسمان کو؟

                    زمین ات خاک است و آسما ن ات هم.

 

اما تو میمانی.

                .... تا باد با خود ببرد فتنه خویش 

  

                                                 تا  تو باشی و خاک .    

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ☼ــــــــــــــ

 

عکس ماهواره ای از وضعیت جوی خوزستان

           

  

                              

تابستان

آب معدنی کجا بود.

از استخ که میومدی بیرون یه سلط آب بود که یه قالب یخ اِنداخته بودن توش. لیوانی پنزار . خو ما به پنزاریش رسیدیم شاید اولا کمتر بوده .  ساعت یک و دو ظهردم دِر استخ فرحناز پر آدم بود همیشه خدا. یا باید وایمیسادی تا سانس بعد یا باید میرفتی طرف استخ پارکریا که اونجا م همیجوری بود.استختای دیگه ام بود که مو فقط اسمشونه شنیده بودم مث استخ سه گوش بریم .آبودان استخ زیاد داشت ولی خو دم دس همی دو سه تا بود که  تابسون همیشه توشون ولو بودیم. بعدشم هرچی داشتی و نداشتی میریختی تو یه کیسه نایلون با سر و لباس خیس یه لیوان آب یخ و چندتا پاکوره .

...آی می چسبید .

 ولی آب یخ از گلوت پایین نرفته افتاب میخورد تو سرت آب که هیچ ، مخت بخار میشد . تو برگشتم بساط تیرکمون و سنگ پروندن به گنگیشا و گلوپای تو خیابون بعدم کتکا و حرفای آقام که

- می صد بار بت نِگفتم تو ای ظهر گرما نباس بری بیرون .

عامو گرما کجا بود . یعنی بود ولی ما حالیمون نبود....

 

      

 

بر میگردم میبینم همی گرما و شرجی ، چه آدمائیه گرم کرد تا پخته بشن . بشن سالیا ، نجف دریا بندری ، ناصر تقوایی ، قاسمپور و  برزگری، امیر نادری، سیامک لطف الهی و ..........................................

 ولی حالا چی؟!؟