آخرين هفته‌ی زمستان است
همه چشم‌انتظار چهره‌ی عيد
پر شده شهر از هوای بهار
عطر گل‌های سرخ و سبز و سپيد
***
در خيابان و کوچه و بازار
دست در دست مادر و پدرند
کودکان با نشاط آمده‌اند
تا لباس قشنگ و نو بخرند
***
مثل آيينه صاف و براق است
کفش‌ها زير نور ويترين‌ها
کودک اصرار می‌کند: بابا!
من از اين کفش‌ها، فقط اين‌ها!
***
چند؟ - ناقابل است؛ ده تومان
- ده هزار؟! اين‌که ... چشم‌های پدر
بر زمين خيره می‌شود اما
منتظر مانده چشم‌های پسر
***
کودک و عيد و خنده و شادی
کودک و کفش نو، لباس قشنگ
کودک و سرزمين روياها
عطرها، نورهای رنگارنگ
***
می‌خری هان؟ ببين چه برّاق است
ظاهرش مثل کفش مردانه است
می‌خری هان؟! ببين که مرد شدم
مرد در فکر خرجی خانه است ...
***
راستی چند روز مانده به عيد؟
عيد آجيل و ماهی قرمز
عيد اين سفره‌های دور از نان
که به سامان نمی‌رسد هرگز
***
                        می‌خری هان؟! – بله! بله! حتماً
                        می‌زند خنده شادمانه پسر
                        لبش از شادی و شعف باز است
                        مثل لبخند کفش‌های پدر
                        ***
                                                             ... در خيابان و کوچه و بازار
                                                             هيچ‌کس بغض مرد را نشنيد
                                                             آی تقويم‌های رنگارنگ
                                                             راستی چند روز مانده به عيد؟!

-         فاطمه دخترم در میزنند.

فاطمه در بگشود .

پیرمردی خوش سیما با جامه ای سپید و لبخندی بر لب

سلام نمود.

-         آمده ام محمد را ببینم .

-         پدرم بیمارست و حال خوشی ندارد ، معذورم .

و فاطمه در را بست و بر بالین پدر آمد. محمد به خواب رفته بود.

مجدداً صدای در فاطمه را از جای بلند کرد.

همان پیرمرد با همان لبخند.

-         دختر رسول خدا من میباید محمد را ملاقات کنم .

      وفاطمه بازهم مانع ورود پیر مرد شد و در را بست و بر بالین پدر باز گشت.

     این بار محمد از صدای دق الباب از جا برخاست.

-         کیست دخترم؟

-         پیرمردیست که اصرار دارد شما را ببیند.

محمد نشانی خواست و فاطمه نشانی داد.

-         بگو بیاید منتظرش بودم .

فاطمه چنین کرد.

و  محمد خواست که با پیرمرد تنها باشد.

پیرمرد چنین گفت:

-         درود خدا بر تو باد. خداوند خواست که بدون اذن ، وارد خانه ات نشوم و از

 تو سوال کنم برای بقا در دنیا یا لقاء پروردگار، که نه قبل از تو از کسی اذن

خواستم نه بعد از تو خواهم خواست . اگر خواهی در دنیا باقی مان و گرنه این

 سیب را ببوی.

.... و محمد چنین کرد.

من همیشه از اسفند بیشتر از فروردین و از پنجشنبه بیشتر از جمعه خوشم میاد.

زمسون با کِلاغاش یواش یواش دارن میرن . هر چن شهر ما نه زمسون داره

نه کِلاغ. قربونش برُم از همو اول مهر میشه بوی بهاره حس کرد. هر چن که

 دیگه  بهارام بوئی نِداره . توی ای شهر وختی هوا میشه 30 درجه مردم با

کافشن میان بیرون . حالا بمونه باریدن و دیدن برف که ما  یا تو تلویزون دیدیم

 یا تو یخدون یخچال.چیکار کنیم برفک نگاه میکردیم بجای برف(الاعمال بنیات)

 که اونم به لطف ای یخچالایه بدون برفک و no frost منتفی شد.پس با همو

 بارون، خدایه هزار مرتبه شکر میکنیم .اونم به شرط ایکه فاضلابای شهر

  جواب بدن . واِلا راضی تریم کمتر بباره.

... ولی بازم همه منتظر بهاریم ای یعنی ایکه تغییری هس. و مردم ای شهر

  هیچ وخ ایمانشون از دست نمیدن . منتظر میمونن تا ای زمسون نداشتشون

 بره و بهار بیاد.داستان جماعتی که برا خوندن دعای بارون به خارج شهررفتن

 و کودکی که با خودش چتر آورده بود . ای یعنی ایمان .

توی ای شهر شاید هیچوقت برف نیاد ولی ما از زمسون به بهار میرسیم.