آخرين هفتهی زمستان است
همه چشمانتظار چهرهی عيد
پر شده شهر از هوای بهار
عطر گلهای سرخ و سبز و سپيد
***
در خيابان و کوچه و بازار
دست در دست مادر و پدرند
کودکان با نشاط آمدهاند
تا لباس قشنگ و نو بخرند
***
مثل آيينه صاف و براق است
کفشها زير نور ويترينها
کودک اصرار میکند: بابا!
من از اين کفشها، فقط اينها!
***
چند؟ - ناقابل است؛ ده تومان
- ده هزار؟! اينکه ... چشمهای پدر
بر زمين خيره میشود اما
منتظر مانده چشمهای پسر
***
کودک و عيد و خنده و شادی
کودک و کفش نو، لباس قشنگ
کودک و سرزمين روياها
عطرها، نورهای رنگارنگ
***
میخری هان؟ ببين چه برّاق است
ظاهرش مثل کفش مردانه است
میخری هان؟! ببين که مرد شدم
مرد در فکر خرجی خانه است ...
***
راستی چند روز مانده به عيد؟
عيد آجيل و ماهی قرمز
عيد اين سفرههای دور از نان
که به سامان نمیرسد هرگز
***
میخری هان؟! – بله! بله! حتماً
میزند خنده شادمانه پسر
لبش از شادی و شعف باز است
مثل لبخند کفشهای پدر
***
... در خيابان و کوچه و بازار
هيچکس بغض مرد را نشنيد
آی تقويمهای رنگارنگ
راستی چند روز مانده به عيد؟!
نه در سر سودای نام داریم
نه در دل آرزوی قصر طلا
با دلی خوش،تنی سالم و سری سلامت
ما را به آرزوی همیشگی خود برسان
پروردگارا
مگذار که آبرویمان به خاک خفت فرو ریزد
و پرده حرمتمان به چنگال نیاز دریده گردد
Powered By
BLOGFA.COM
- فاطمه دخترم در میزنند.
فاطمه در بگشود .
پیرمردی خوش سیما با جامه ای سپید و لبخندی بر لب
سلام نمود.
- آمده ام محمد را ببینم .
- پدرم بیمارست و حال خوشی ندارد ، معذورم .
و فاطمه در را بست و بر بالین پدر آمد. محمد به خواب رفته بود.
مجدداً صدای در فاطمه را از جای بلند کرد.
همان پیرمرد با همان لبخند.
- دختر رسول خدا من میباید محمد را ملاقات کنم .
وفاطمه بازهم مانع ورود پیر مرد شد و در را بست و بر بالین پدر باز گشت.
این بار محمد از صدای دق الباب از جا برخاست.
- کیست دخترم؟
- پیرمردیست که اصرار دارد شما را ببیند.
محمد نشانی خواست و فاطمه نشانی داد.
- بگو بیاید منتظرش بودم .
فاطمه چنین کرد.
و محمد خواست که با پیرمرد تنها باشد.
پیرمرد چنین گفت:
- درود خدا بر تو باد. خداوند خواست که بدون اذن ، وارد خانه ات نشوم و از
تو سوال کنم برای بقا در دنیا یا لقاء پروردگار، که نه قبل از تو از کسی اذن
خواستم نه بعد از تو خواهم خواست . اگر خواهی در دنیا باقی مان و گرنه این
سیب را ببوی.
.... و محمد چنین کرد.
من همیشه از اسفند بیشتر از فروردین و از پنجشنبه بیشتر از جمعه خوشم میاد.
زمسون با کِلاغاش یواش یواش دارن میرن . هر چن شهر ما نه زمسون داره
نه کِلاغ. قربونش برُم از همو اول مهر میشه بوی بهاره حس کرد. هر چن که
دیگه بهارام بوئی نِداره . توی ای شهر وختی هوا میشه 30 درجه مردم با
کافشن میان بیرون . حالا بمونه باریدن و دیدن برف که ما یا تو تلویزون دیدیم
یا تو یخدون یخچال.چیکار کنیم برفک نگاه میکردیم بجای برف(الاعمال بنیات)
که اونم به لطف ای یخچالایه بدون برفک و no frost منتفی شد.پس با همو
بارون، خدایه هزار مرتبه شکر میکنیم .اونم به شرط ایکه فاضلابای شهر
جواب بدن . واِلا راضی تریم کمتر بباره.
... ولی بازم همه منتظر بهاریم ای یعنی ایکه تغییری هس. و مردم ای شهر
هیچ وخ ایمانشون از دست نمیدن . منتظر میمونن تا ای زمسون نداشتشون
بره و بهار بیاد.داستان جماعتی که برا خوندن دعای بارون به خارج شهررفتن
و کودکی که با خودش چتر آورده بود . ای یعنی ایمان .
توی ای شهر شاید هیچوقت برف نیاد ولی ما از زمسون به بهار میرسیم.
